Όσοι δεν έχετε δει το Cry of the Banshee πρέπει να το δείτε. Όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Απόψε, εν ανάγκη. Είναι θέμα ζωής και θανάτου· δεν με πιστεύετε;

Το είδα τις προάλλες και έπαθα την πλάκα μου. Και έχω καιρό να το πάθω αυτό από ταινία. Η συγκεκριμένη μπορεί να είναι λίγο παλιά αλλά είναι σκάλες ανώτερη από πολλές καινούργιες, και σε ατμόσφαιρα και σε σενάριο και σε σκηνοθεσία.

Το κλίμα είναι απόλυτα μεσαιωνικό. Κάτι που αμέσως καταλαβαίνεις από την αρχή κιόλας, από τους τίτλους, από τα σκιτσάκια που δείχνει εκεί.

Η ατμόσφαιρα είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει για τον Μεσαίωνα, το πολύ σκληρό όμως: διαφθορά στους ευγενείς, ιεροεξεταστές που κυνηγάνε τον κόσμο με το παραμικρό, δοξασίες και δεισιδαιμονίες, σκοτεινά δάση, δαίμονες και μάγισσες, η «παλιά θρησκεία», και τα λοιπά. Αλλά εδώ η μαγεία είναι πραγματική, οι κατάρες είναι πραγματικές, και υπάρχουν όντως και δαίμονες. Αλλά μη φανταστείτε τίποτα χαζοειδές όπου τέρατα πετάγονται από παντού και ουρλιάζουν. Δεν έχει τέτοιες μαλακίες η ταινία. Το υπερφυσικό στοιχείο προέρχεται από την ίδια την παραδοξότητα των γεγονότων, και καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος γίνεται ολοένα και πιο έντονο, και τελικά συμβαίνει κάτι το αληθινά ανατριχιαστικό που νομίζεις ότι βγήκε από όραμα της Κόλασης.

Η ταινία αφήνει αρκετά ερωτηματικά για το τι όντως συνέβη· αλλά έτσι ακριβώς πρέπει να είναι μια τέτοια ταινία.

Ο τίτλος, βέβαια, Cry of the Banshee είναι λιγάκι άσχετος με το περιεχόμενο: παραπλανητικός, ίσως. Μόνο στην αρχή λένε κάποιοι για μια Banshee, ως δεισιδαιμονία. Αποκεί και πέρα, μόνο Banshee δεν βλέπουμε. Υπάρχουν και χειρότερα πράγματα εκείνη τη σκοτεινή εποχή...